จากกระทู้นี้ครับ

http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X4153446/X4153446.html

ใจความว่า

พระ ถูกฝึกให้ไร้ความรู้สึก

แนวทางของพระ คือการที่ต้องละทิ้งต้นเหตุของอารมณ์ทั้งหมดที่ก่อให้เกิดความทุกข์ ซึ่งรวมถึงความสุขที่ที่เป็น
ความสุขที่เกิดจากกิเลสหรือความทุกข์นั่นแหละ สรุปรวมคือการละทิ้งทุกความรู้สึก รัก โลภ โกรธ หลง

ผลที่ได้คือความสุขที่แท้จริง ดังนั้นการเป็นพระ นั้นก็คือการไร้ความรู้สึกต่อสิ่งต่างๆ ไม่ยึดติดต่อสิ่งเร้าใดๆ ไม่ว่า
จะเป็น การเหยียบขี้หมา กลิ่นเหม็น แบบนี้ก็ไม่สามารถทำให้เกิดความรู้สึกใดๆเลย

ที่ผมอยากรู้คือ ในเมื่อเราสามารถละทิ้งทุกความรู้สึกแล้ว ความสุขที่แท้จริงมันคืออะไรหละครับ มันเป็นยังไง
หรือมันคือความสงบ ของจิตใจ

ปล. ผมถามห้องนี้แหละครับ ไม่อยากถามห้องศาสนา เดี๋ยวจะได้คำตอบเป็นภาษาบาลีอีก

จากคุณ : FoX--(อมบ๊วย) - [ 2 มี.ค. 49 07:31:58 A:58.136.102.199 X: TicketID:084819 ]

ความสุขที่ว่านั้น เป็นความสุขคนละแบบกับที่คนธรรมดาทั่วๆไปรู้จัก หรือใฝ่หาครับ

ทุกข์ == ความทนอยู่ไม่ได้ , อารมณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่สมดังปราถนาทั้งโดยกิเลสและจิตสำนึก

สุข เพราะ ไม่ทุกข์

ความไม่ทุกข์ มีอยู่สองระดับคือ
- ความสุขจากกิเลส
- ความรู้สึกที่เป็นกลางเสมือนไม่รู้สึกทุกข์สุขอะไร

ทั้งสองข้อบน ล้วนเรียกว่าความ "ไม่ทุกข์" เหมือนกันทั้งคู่ครับ แต่ความหมายต่างกัน สำหรับผู้ปฏิบัติตนเพื่อเขาสู่ห้วงนิพพาน จะเป็นไปตามข้อสอง คือ ทำใจให้สงบเป็นกลาง

ความสุขในข้อแรกนั้น เรียกว่า ความสู่ที่เห็นเหตุนำไปพบทุกข์ภายหลังครับ ดังนั้น ความสุขในข้อแรก กับความทุกข์ ล้วนเป็นสิ่งเดียวกัน เป็นทวิภาพของกันและกัน แต่เป็นการแกว่งไกวของอารมณ์ ในแบบที่ทิศทางต่างกัน หรือคนละขั้วกัน( นึกถึงจำนวนจริง บวก หรือ ลบ )

แต่หนทางสู่นิพพาน ต้องการให้พ้นจากการแกว่งไกวนี้ก่อน เรียกว่ามีนิพพานเป็นอารมณ์ และรักษาสภาพนั้นไว้ จนกระทั่งหมดอายุขัย เรียกว่า เข้าสู่ดับขันธุ์นิพพานโดยสมบูรณ์

อนึ่ง พระอริยะ ที่ปฏิบัติธรรมจริงๆ จะไม่สนครับว่าตนเองเป็นพระอริยะระดับไหน สนเพียงแต่ปฏิบัติธรรมในขั้นที่ลึกซึ้งเรื่อยๆจนถึงที่สุด เพราะถ้าสนว่าตนเป็นอะไรระดับไหน อาจจะเกิดอารมณ์หลงตนได้ครับ
การจะตัดสินว่าบรรลุธรรมระดับไหนแล้ว จึงมาจากพระอริยะรูปอื่นมากกว่า

วันนี้เว็บบอร์ดที่สิงอยู่ประจำล่มมาหลายวันแล้ว เซ็งจังเลยน้อ - -~

/me กลับไปปั่นงานส่ง แล้วลุยสอบไฟนอลต่อไป....